Fontanna di Trevi, najbardziej znana fontanna na świecie, wyznacza punkt końcowy akweduktu Vergine. Jej nazwa, udokumentowana od średniowiecza, albo pochodzi od lokalnego terminu używanego w połowie XII wieku (regio Trivii), albo odnosi się do potrójnego wylotu wody z oryginalnej fontanny.
W 1640 roku papież Urban VIII zlecił Gian Lorenzo Berniniemu zaprojektowanie nowej fontanny w ramach rozbudowy placu. Projekt obejmował podstawę exedry z basenem opartym o budynki, które później zostały włączone do Pałacu Poli. Jednak obecna fontanna di Trevi zawdzięcza swoją konstrukcję papieżowi Klemensowi XII. W 1732 roku zorganizował on konkurs przyciągający czołowych artystów tamtych czasów. Zwyciężył projekt architekta Nicoli Salviego, wybrany ze względu na monumentalną skalę i minimalny wpływ na znajdujący się za nim pałac.
Fontanna została zaprojektowana jako łuk triumfalny z głęboką niszą. To otoczenie ożywa dzięki licznym rzeźbiarskim przedstawieniom roślin i dramatycznemu przepływowi wody. W centrum znajduje się posąg Oceanusa powożącego rydwanem w kształcie muszli, ciągniętym przez jednego zaciekłego i jednego spokojnego konia, oba powściągane przez dwa trytony. Fasada ozdobiona jest płaskorzeźbami przedstawiającymi alegoryczne postacie symbolizujące dobroczynne działanie wody. Arcydzieło Salviego harmonijnie łączy historię i naturę, odzwierciedlając ideały rodzącego się oświecenia. Konstrukcja została sfinalizowana przez Giuseppe Panniniego, który subtelnie zmodyfikował centralne baseny, aby uregulować klif.
